|
 |
Rynek nr 11, hip. 40,
kamienica Majeranowska (Pomianowska). 1428 wzmiankowany
dom drewniany Hanny Złota Dura (Anna Slothadura),
dziesięć lat później sprzedany wójtowi Nowej Warszawy
Wacławowi (Venceslausowi). 1455 własnością Grzegorza
Litwana (Litwina), który przypuszczalnie zbudował
murowaną, zapewne jednotraktową kamienicę, wzmiankowaną
1457. W tymże roku zrzekł się on jej na rzecz swego
zięcia Janka Litwana, kuśnierza. W końcu w. XV własność
Mikołaja Pomiana, przez którego przebudowana po 1513:
dodany tylny trakt, dostawiony do ściany z kominem,
wspólnej z domem Rynek nr 13, wzniesionej w tymże roku
przez sąsiada Jana Wilczka (sklepienia piwnic tego
traktu późniejsze, niż ściany); w przednim trakcie
kamienicy wykonano sklepienia piwnic wraz z wzdłużną
ścianą środkową. 1545 nabyta przez Mikołaja Czajkę
(alias Davidek), wzmiankowanego do 1560, następnie
własność rodziny Marianich (Maieran, Marian): Jana
Jakuba, aptekarza królewskiego, rajcy, i Mikołaja,
również aptekarza królewskiego, burmistrza, oraz ich
spadkobierców. Przed 1659, kiedy w połowie własnością
Gytów, w połowie Gutowskiego, przebudowana na
trzytraktową. W połowie XVIII w. należała m.in. do
Simonettich i później Egersdorffów. Przebudowana ok.
1770 przez właściciela, którego monogram IR (odczytywany
ostatnio jako Jakub Rabę) zdobił kratę nadświetla.
1898 własność Deptucha, 1909-15 Wachulskiego.
Od 1915 należała do Towarzystwa Wydawniczego w
Warszawie, mieściła się tu oficyna wydawniczo-księgarska
Jakuba Mortkowicza. 1928 polichromię fasady wyk.
Stanisław Kazimierz Ostrowski.
Po zniszczeniu 1944
zachowane piwnice. Odbudowana 1952-53, po rozbiórce
wszystkich ścian i sklepień, wg proj. Mieczysława Kuźmy
i Józefa Chodaczka, w nawiązaniu do stanu sprzed 1944,
zachowującego klasycy styczne cechy fasady z ok. 1770, z
pominięciem balkonu na piętrze i zmianą otworów
przyziemia. - Czterokondygnacjowa, z mieszkalnym
poddaszem, trzytraktowa. |
