|
 |
Kanonia 16, hip. 81,
kanonia zbudowana zapewne w pierwszej połowie XVI wieku,
dostawiona do muru obronnego; wówczas trzykondygnacjowa,
dwutraktowa, od frontu na parterze miała sień z wnęką
dekoracyjną o podwójnym łuku, w tyle schody na piętra i
wyjście boczne na przejście ku furcie w murach obronnych
(zamurowane w. XVII, kiedy powstała tu kanonia nr 18).
Przebudowywana głównie w. XVII, z dodaniem oficynki od
strony Wisły, za murem obronnym. W roku 1743 własność
księdza Stadnickiego, 1784-97 kapituły, następnie
kanoników: 1819 Stefana Hołowczyca, 1821 Wincentego
Łaszczewskiego, 1844-65 Mateusza Przeździeckiego, po
1865 rządowa (1907 mieścił się tu zarząd gubernialny),
po 1918 (?) ponownie własność kapituły.
Remontowana 1878-80 i zapewne po 1890 oraz 1910-2. Po
zniszczeniu 1944 ocalała fasada i część murów od strony
kanonii nr 18, z licznymi fragmentami gotyckimi
(zbadanymi przed odbudową). Odbudowana 1959 wg proj.
Jerzego Pawłowskiego, po całkowitym rozebraniu
pozostałości. Budynek skrócony (nie dochodzi do linii
muru obronnego) z zachowaniem oficyny wybiegającej ku
skarpie wiślanej; fasada do gzymsu wieńczącego nawiązuje
do wyglądu sprzed 1944, wyżej odtworzono szczyt i dach z
naczółkiem znany z ikonografii, nie istniejący przed
1944; wnętrza nowo projektowane. - Trzykondygnacjowa z
mieszkalnym poddaszem, na planie zbliżonym do trapezu, z
jednoosiową, trzykondygnacjową przybudówką od strony
Wisły. |
