|
 |
Kanonia 10, hip. 84,
kanonia zbudowana zapewne w pierwszej połowie XVI wieku
jako budynek dwutraktowy, dostawiony do muru obronnego;
pierwotnie mieściła w przedniej części parteru krytą
stropem sień szerokości całego budynku. Przebudowywana (m.in.
zapewne w w. XVII wydzielono z lewej wąską,
przesklepioną sień) i z czasem rozbudowana w głąb ku
skarpie wiślanej. 1743 trzykondygnacjowa, własność
kanonika Józefa Sapiehy, 1754 kanonika Ignacego Jakuba
Massalskiego, późniejszego biskupa wileńskiego, 1784
wzmiankowana jako kamienica kapituły; w. XVIII/XIX
mieszkał tu arcybiskup warszawski Jan Paweł Woronicz,
prymas, poeta. Następnymi właścicielami byli kanonicy:
1819-21 Jovinus Bystrzycki, 1844-53 Józef Gierwatowski,
1865 Mateusz Naruszewicz; 1867 należała do kapituły,
później własność rządowa, 1907 siedziba zarządu
gubernialnego, po 1918 ponownie własność kapituły.
Remontowana 1879 pod kierunkiem Franciszka Tournelle
oraz zapewne po 1892 (kiedy to stwierdzono konieczność
remontu).
Po zniszczeniach 1944 ocalały piwnice oraz duże części
ścian parteru z fragmentami gotyckimi (m.in. wnęka z
potrójnym łukiem w sieni). Odbudowana w dwóch etapach:
1949-50 po rozbiórce częściowo zrekonstruowane mury
(m.in. ściana frontowa z gotyckim fryzem) wg proj. Jana
Grudzińskiego, ostatecznie 1958-61 wg proj. Jerzego
Pawłowskiego. Odtworzono z niewielkimi zmianami fasadę,
głębokość zabudowy skrócona (nie dochodzi do linii muru
obronnego), elewacja tylna i wnętrza nowo projektowane. |
