Freta 1 - kamienica Dulfusowska. Narożna, dwupiętrowa, ośmioosiowa (siedmioosiowa od strony ul. Długiej), o bardzo skromnych elewacjach. Pierwotna wzniesiona w 1525 r. dla kupca Jerzego Baryczki, założyciela patrycjuszowskiego rodu.
W XVII w. mieściła się tu giełda, a „sklepione magazyny" wynajmowano przyjezdnym kupcom „na skład towarów zagranicznych". Po zniszczeniach najazdu szwedzkiego odbudowana i rozbudowana w 2. połowie XVII w.
Odnawiana (i poszerzona o przyległą kamienicę) w 2. połowie XVIII w., dla kupca Jana Feliksa Dulfusa, prezydenta Starej Warszawy i jego żony Marianny z Mokinich. W latach 1764-65 zatrzymał się w owym domu Bernard Gilly, postać niesłychanie frapująca całą ówczesną społeczność stolicy, olbrzym ten bowiem miał ponoć „5 łokci wzrostu" (tj. prawie trzy metry) i był pokazywany publicznie za opłatą. W 2. połowie XVIII w., okresowo, lokatorką tutejszą była Maria Teresa z Poniatowskich Tyszkiewiczowa, referendarzowa litewska, bratanica króla Stanisława Augusta Poniatowskiego.
W powojennej odbudowie uwzględniono zachowane ściany konstrukcyjne. O tym, iż gmach powstał jako przeróbka dawnych kamienic (dwóch lub trzech) świadczy nie tylko znaczna grubość murów (także owa narożna szkarpa), ale i pokaźna jego długość oraz wyraźnie nieregularny układ okien. Kierując się tymi przesłankami zaznaczono tę odrębność pewnym zróżnicowaniem elewacji obu partii. Niegdyś dom zdobiły umieszczone w niszach rzeźby Najświętszej Marii Panny i św. Jana Nepomucena. Rekonstruując elewację zastąpiono je nowymi figurami Cerery i Merkurego (obecnie usunięte).
W 1944 r. spalona. Odbudowana pod kierunkiem architektów Stanisławy i Jerzego Dutkiewiczów w latach 1950-54.

W 1944 dom spalony - zachowała się fasada od ul. Freta. odbudowany w 1950-1954 pod kier. architektów Stanisławy i Jerzego Dutkiewiczów.