ulica Brzozowa

Uliczka biegnąca na tyłach Rynku, równolegle do biegu Wisły, malownicza i ciekawa. Zaczyna się się od Gnojnej Góry (taras widokowy) i zbiega łagodnie w dół ku Mostowej. Ulica ta biegła na terenie nasypowym, poniżej południowo-wschodniego odcinka muru obronnego, od Góry Gnojowej (od wylotu uliczki Dawnej) do ul. Mostowej. Na początku XIV wieku na ten teren wywożono odpadki ze Starego Miasta przez furtę Gnojną (Celną) i Rybaków u wylotu Kamiennych Schodków. W XV i XVI wieku teren ulicy zajmują ogrody i spichlerze. W 1669 nazywano ulicę „między spichlerzami", od 1771 ustala się nazwa Brzozowa. Poprzednie nazwy to Podwalna, Między Spichlerzami, Od Gnojowej Góry, do Mostowej. Nazwa obecna pochodzi prawdopodobnie od brzóz rosnących na cmentarzu Szpitala św. Łazarza, który w XVI wieku znajdował się na rogu Brzozowej i Mostowej znajdował się szpital św. Łazarza. Zaplecze innego szpitala - św. Jana znajdowało się na drugim końcu blisko Gnojowej Góry, która stanowiła miejskie wysypisko śmieci. Lustracja Dawidsona z 1754 roku wymienia jakimi zawodami parali się mieszkańcy Brzozowej, możemy tu znaleźć pasztetnika, bawełniarza, łaziebnika i aż "trzy panny co z szafką siadają " (!). Jak się okazuje, panny te sprzedawały tzw. towar norymberski obejmujący galanterię, nici, koronki, wstążki, tasiemki itp.
ulica Bugaj

Ulica Bugaj biegnie wzdłuż podnóża skarpy wiślanej na odcinku między Celną i Mostową. Pierwotnej jej nazwy nie znamy: Korotyński wywodzi ją od słowa „bug" oznaczającego wysuwany na piasek przód łodzi. Bugaj stanowiący część osady rybackiej Piscatoria w XVII wieku nazywany jest Podgórze. Lustracja 1655 daje nam obraz zabudowy ulicy, wzdłuż której stały 24 budynki, w tym 8 spichlerzy. Lustracja Dawidsona z 1754 roku wymienia 18 posesji zabudowanych, w tym kamienic 4, domów 4, spichlerzy 9 i jeden browar. W drugiej poł. XVIII w. większa część Bugaju należała do hetmana W. K. Ogińskiego. Spośród ciekawych budowli stała tu pompa tłocząca wodę z Wisły do Starego Miasta, umieszczona ona była na bulwarku należącym do Konfraterni Kupieckiej. Cała ta osiemnastowieczna zabudowa parzystej strony i ulicy powstała na terenach jeszcze w XVII w. stanowiących część dawnego j koryta Wisły. W końcu XVIII w. Bugaj należał wraz z Rybakami do najładniejszych ulic Powiśla staromiejskiego. Liczba ludności zamieszkującej przy Bugaju osiągnęła w tym okresie sumę 840 mieszkańców, z tego niespełna 100 osób stanu szlacheckiego — przeważnie urzędników. Bugaj był portem Starej Warszawy co odbiło się zarówno na zabudowie (liczne spichlerze i magazyny), jak i na składzie osobowym ludności.
ulica Celna

Celna to krótka uliczka łącząca Brzozową z Jezuicką i Rynkiem Starego Miasta. Idąc od Rynku ku Wiśle wyjdziemy na piękny taras widokowy z pomnikiem Siłacza. Możemy podziwiać mosty na Wiśle, prawobrzeżną Warszawę, Zoo, wysokie wieże kościoła św.Floriana na Pradze oraz po prawej stronie Arkady Kubickiego pod Zamkiem Królewskim, a po lewej tarasowe usytuowanie domów na skarpie wiślanej (np. dom profesorów).
Celna posiada dwa ciekawe miejsca nie zawsze dostępne dla zwiedzających. Od Celnej (zdjęcie obok) wchodzą na swoją posesję mieszkańcy Brzozowej 3/5. Jest tam urocze podwórko z rzeźbą kwiaciarki. Drugą ciekawostkę wypatrzymy w bramie Celnej 2/4, gdzie widać grupę rycerzy - to płaskorzeźbę pt. "Mazowia", która została umieszczona tu w 1966 r. Autorem płaskorzeźby jest Edmund Mikołaj Jankowski (1929-2009)

Celna do 1838 r. zwana była Gnojną, jako prowadząca na "Gnojową Górę" (wyznaczone przez władze miejskie wysypisko nieczystości). Nazwa Celna pochodzi od komory wodnej, która na pocz. w. XIX istniała na Bugaju, u wylotu ul. Celnej.
ulica Dawna

Dawna to niewielki łącznik pod dwoma arkadami pomiędzy ulicą Jezuicką i tarasem widokowym na Gnojnej Górze (Brzozowa).
Ulica Dawna powstała zapewne w wieku XVI, wzmiankowana po raz pierwszy w1743 r. jako uliczka bez nazwy "między tyłami Kanoniów y Szkołami Jezuickimi na Gnojową Górę idąca". Uliczka ta dochodziła do murów obronnych, które w tym miejscu miały najprawdopodobniej furtę lub basztę. Długość ulicy wynosiła 43 m, przeciętna szerokość ok. 5 m. (tak piszą autorzy "Szkiców Staromiejskich")
Nazwę Dawna - uzyskała ta uliczka w 1772 r. Kapituła wzniosła po roku 1757 nad wylotem uliczki na ul. Jezuicką podsklepiony arkadowym przejściem aneks, łączący narożną kanonię (ul. Kanonia nr 28/hip. 75) z gmachem Collegium Zaluscianum (ul. Jezuicka nr 4/hip. 73). W aneksie tym mieściło się w 1784 r. mieszkanie proboszcza kolegiaty św. Jana Chrzciciela. Zabudowa zniszczona 1944, odbudowana 1958-60.
ulica Dziekania

Dziekania to uliczka łącząca Świętojańską z Kanonią. Tu w południowe mury katedry wmurowano gąsienicę niemieckiego czołgu z II wojny światowej.
Idąc w stronę Kanoni po prawej stronie miniemy budynek zwany ogiś "Sufraganią" - to dzisiejsza siedziba Muzeum Archidiecezji Warszawskiej.

Dawna Dziekania położona na terenach kościelnych wyłączona była spod jurysdykcji miejskiej. Nazwa pochodzi od siedziby dziekana kapituły (przełożonego kanoników). Nad uliczką - od strony Kanonii łącznik (przejście) pomiędzy katedrą i Zamkiem Królewskim - od strony Świętojańskiej dzwonnica katedralna zbudowana w II połowie XVII w. Jak czytamy w Szkicach Staromiejskich: ludność Dziekanii w końcu XVIII w. stanowili: 7 duchownych i kleryków drugie tyle oraz ich służba.